Nasze półroczne zapowiedzi stały się właśnie faktem. Udało się wreszcie połączyć bloga i galerię, dlatego od dziś zapraszamy na stronę:

www.wedrowni.ufale.pl

Blog został w całości przeniesiony na nową stronę i na dotychczasowej stronie przestaje istnieć. Prosimy zatem o zmianę adresu w swoich ulubionych zakładkach. Zmianie ulega też kanał RSS (nowy link RSS). Osoby, które podały swój adres mailowy w celu otrzymywania newsów nie muszą nic robić – maile zostaną automatycznie przekierowane na nowy adres. Nastąpi to w przeciągu dwóch dni.

Zapraszamy serdecznie.
Wędrowni Ufale

Dojazd:

Obecnie funkcjonuje tylko przejście graniczne Dorohusk-Jagodnik. Teoretycznie nie ma tam przejścia pieszego, ale wyczytaliśmy gdzieś, że można zgłosić przejazd rowerów. Tak też zrobiliśmy – zadzwoniliśmy do polskiej straży granicznej w Dorohusku i poinformowaliśmy (nie pytaliśmy!!) o planowanym przejeździe granicy. nie było problemów. Podobnie w drodze powrotnej.

Do granicy z Warszawy można dostać się pociągiem z przesiadką w Chełmie, Lublinie lub Dęblinie. Istnieje też bardzo wygodna opcja przejazdu autobusem z dworca PKS Warszawa Zachodnia do Chełma. Trzeba jednak zadzwonić dwa dni wcześniej do przewoźnika i poprosić planistę ruchu o podstawienie autobusu z większym lukiem bagażowym.

Przekraczanie granicy jest bezproblemowe, chociaż uciążliwe ze względu na papierki. Nie trzeba czekać w kolejce samochodowej, więc całość zajmuje ok 40 minut w jedną stronę.

Trasy rowerowe:

Planowanie trasy wyjazdu jest dość utrudnione ze względu na brak możliwości zakupienia map Parku w Polsce. Przy planowaniu trasy korzystaliśmy z google maps, ale na miejscu wiele razy rozminęliśmy się z rzeczywistością :-)

Pierwsze i ostatnie miejsce, w którym można nabyć mapę Parku (skala 1:50’000), to stacja benzynowa przy przejściu granicznym po stronie ukraińskiej. Być może w sezonie da się ją też kupić w Szacku. Mapa kosztuje 12 UAH i nie jest idealna – wiele dróg tam narysowanych nie istnieje, a dodatkowo w rzeczywistości występują takie drogi, których na mapie nie ma! Warto konsultować się z lokalsami, chociaż ich znajomość terenu zwykle sięga jedynie dwóch-trzech wsi naprzód.

Dojazd do Parku jest możliwy drogą przez Równe (asfalt, potem kocie łby) i drogą przez Luboml (asfalt). W samym Parku Narodowym ruch samochodowy jest znikomy. Jedyne główniejsze trasy (asfaltowe) to Świtaź – Szack i Szack – Piszca. Kocie łby występują na odcinkach: Piszca – Ostrowia, Zalissia – Zaburzia i  Zalissia – Świtaź. Pozostałe drogi są piaszczyste, wybierając ścieżki leśne często trzeba pchać rower przez piach, ale widoki to rekompensują.

Jeśli chodzi o bezpieczeństwo jazdy, to trzeba przyznać, że Ukraińcy mijają rowerzystów bardzo bezpiecznym, szerokim łukiem (nie tak, jak w Polsce). Warto mieć kamizelkę odblaskową i być widocznym, szczególnie wieczorami, gdyż drogi nie są oświetlone.

Atrakcje turystyczne:

Główne atrakcje turystyczne, to atrakcje przyrodnicze – fauna i flora Parku Narodowego jest bardzo zróżnicowana. Większość obszaru Parku zajmuje 24 piękne, choć niedostępne jeziora, reszta to głównie lasy sosnowe, torfowiska i wydmy.

Do dyspozycji turystów przygotowano także dwie ścieżki ekologiczne (są zaznaczone na mapie), ale ich ekologiczność jest mocno zakamuflowana – to wąskie, wyasfaltowane (!!!) drogi leśne urozmaicone altankami i kolorowymi rzeźbami z drewna :-)

Jeśli chodzi o zabytki architektury, to nie ma ich wiele w Szackim Parku Narodowym. Warto zobaczyć stare cerkwie (szczególnie w Piszcy) i stare cmentarze z malowanymi pomnikami.

Ze względu na związki z Polską, warto pojechać na cmentarz w Mielnikach. Stoi tam 18 nagrobków polskich żołnierzy, którzy zginęli w 1939 roku, krzyż oraz tablica pamiątkowa w języku polskim.

Noclegi:

Jedynymi "turystycznymi" miejscami w  Parku są Świtaź, Szack i Pul’mo. Tam istnieją rzeczywiście pensjonaty czy pola namiotowe. Pozostałe wsie żyją swoim życiem.

Przykładowe ceny:

• rozstawienie namiotu na polu namiotowym 10 UAH/noc (poza sezonem)
• nocleg w pokoju 2-osobowym z dostępem do prysznica 30 UAH/noc (poza sezonem)

Sezon w Parku zaczyna się od 1 czerwca i kończy w połowie września. Poza tym okresem trudno znaleźć działające pole namiotowe lub wynająć pokój/domek. Pozostaje spanie na dziko lub jeżdżenie po wsiach i pytanie mieszkańców. Ludzie chętnie zgadzają się na rozbicie namiotu w ich ogrodzie.

Oprócz spania w namiocie dwukrotnie nocowaliśmy w pokojach u tzw. “Cioci Ireny”. Ponieważ nigdzie w internecie nie można znaleźć adresów noclegów, postanowiliśmy zamieścić adres “Cioci”. Dodajmy, że mimo swojskiego przydomka, nie jesteśmy z “Ciocią” w żaden sposób związani, ani nie dostajemy od niej prowizji ;) – może po prostu komuś się przyda:

Holiadiniec Irena, ulica Nowa 5, Wieś Świtaź, Rejon Szack, Obwód wołyński. Tel. (+ukraina)966504481.

Zakupy i ceny:

Zaskakujący jest fakt, że sklepy otwierane są od godz. 9-10, a nie jak na polskich wsiach o 6-7 rano. Warto więc mieć zapasy jedzenia na śniadanie, aby nie robić przestojów. Nie radzę też wiele się spodziewać po wyposażeniu sklepów. Najczęściej są tam podstawowe produkty spożywcze i alkoholowe, czasem przemysłowe i higieniczne. Ciężko kupić warzywa, wędlinę czy ser żółty. Nie ma też szans na niegazowaną wodę mineralną (co najwyżej słabo gazowaną). Ceny są niższe niż w Polsce:

• woda gazowana 1,5l – 5 UAH
• piwo – 5 UAH
• czekolada – 8 UAH
• lody na patyki – 3 UAH
• kiełbasa 40 UAH/kg
• ser wędzony w warkoczu 45 UAH/kg
• dwudaniowy obiad w knajpce nad jeziorem – 25 UAH

Dla spragnionych współczesnego folkloru w każdą środę, piątek i niedzielę w Szacku jest bazar, na którym można kupić wszystko od butów, przez garnki po klocki hamulcowe :-) Najciekawsza wydaje się jednak część z żywnością – ryby wędzone, własnej produkcji przetwory, pikle, sery, słodycze. Miła alternatywa dla słabo wyposażonych sklepików wiejskich.

W Szacku istnieje kilka sklepów z pamiątkami ukraińskimi. W większości są to koronki, obrusy itp, a także figurki gliniane czy symbole religijne.

Bankomaty – tylko w Szacku. Wymiana walut – kantory są tylko przy granicy (kurs przeciętny). Po stronie ukraińskiej dodatkowo można spotkać nieoficjalne, spacerujące punkty wymiany.

Przejeżdżając pierwszego dnia przez wsie zauważyliśmy szczególnie wystrojone krzyże przydrożne na początku i końcu każdej wioski. Nowe, błyszczące tasiemki wyraźnie zapowiadały przygotowania do jakiejś uroczystości. Dodatkowo krzyże “ubrane” były w ręcznie haftowane “ręczniki”. W każdej wsi inne. Byliśmy bardzo ciekawi, co się dzieje i sprawa wyjaśniła się na pierwszym cmentarzu :-)

Przejeżdżając drogą obok niskiego parkanu z oddali zauważyliśmy barwne pole pomników ustawionych w szeregi. Był to cmentarz wsi Riwne, na którym większość kamiennych i drewnianych nagrobków była pomalowana na jaskrawoniebieski kolor. Dodam, że świeżo malowana. Spotkaliśmy bowiem panią, która właśnie malowała kolejny pomnik tego dnia i opowiedziała nam o świętach, które czekają nas za dwa dni. Tydzień po Wielkiej Nocy prawosławni obchodzą tzw. Wielkanoc Umarłych, w trakcie której wspominają bliskich zmarłych, a także pomagają im dostać się do nieba malując pomniki na “niebiański” kolor i zapraszając popa do poświęcenia nagrobków. Uroczystości odbywają się w niedzielę, więc mieliśmy okazję obserwować trwające przygotowania – oprócz malowania pomników także stroi się pomniki w kolorowe kokardki oraz piecze się paschę na niedzielne uroczystości.   

W niedzielę uroczystości najpierw mają miejsce w cerkwi, potem następuje przejście na cmentarz i tam odbywa się święcenie grobów w akompaniamencie chóru. Staraliśmy się zaobserwować przebieg całej ceremonii, ale każdą część widzieliśmy w innej wsi ze względu na duże rozciągnięcie w czasie (7:00 – 14:00). Muszę przyznać, że przygotowania zrobiły na mnie większe wrażenie :-)

Ujęła mnie też bezinteresowna pomoc ze strony lokalsów. Ludzie podwozili nas samochodem pokazać miejsce, w którym mamy skręcić albo chodzili po wsi i szukali dla nas noclegu. Ta pani na przykład podarowała nam paschę, pyszne drożdżowe ciasto z lukrem - dla strudzonych wędrowców i żeby pokazać ukraińskie tradycje. Spotkaliśmy ją w cerkwi w Szacku, gdy sprzątała świątynię po obchodach Wielkanocy Umarłych. Przemiła kobieta, opowiadała o tradycjach ukraińskich i o tym, jak się żyje na uboczu Ukrainy. Zadała nam też trzy miliony pytań dotyczących życia w Polsce, z których zrozumieliśmy może ze dwa – czy trudno przekroczyć granicę i jaką mamy pogodę :-)

Dodatkowo trafiliśmy w czasie, kiedy wsie wyglądały szczególnie malowniczo. Na Wielkanoc odmalowuje się bowiem płoty i framugi okien, a obficie kwitnące jabłonie i wiśnie dodawały tym zagubionym miejscom dodatkowego uroku. Ponadto, ze względu na obchody Niedzieli Przewodniej, wszystkie przydrożne kapliczki i cmentarze mieniły się ferią barw. Ale o tym w następnym poście.

Spakowani w absolutne minimum niezbędne do przetrwania, sprawdzamy teraz co chwilę pogodę, która zapowiada się burzowo i gradowo. Zobaczymy :-)

Dodatkowe info tutaj i oczywiście „jesteśmy na facebooku”.

Wybór padł na Kampinoski Park Narodowy. Ola przygotowała trasę (Dąbrowa Leśna – Laski – Lipków – Zaborów Leśny – Roztoka – Wiersze – Na Miny – Dąbrowa Leśna)  i z samego rana ruszyliśmy w pierwszą dłuższą trasę w tym sezonie.  Dodatkowo bardzo zróżnicowaną. Początkowo wiodła piaskami wzdłuż zabudowań, potem przez tereny podmokłe, gdzie często musieliśmy przedzierać się przez bajora i błoto. Te niedogodności wynagradzały nam jednak pola zawilców i kaczeńce unoszące się na powierzchni rzęsy wodnej (nazwanej przez nas roboczo zupą ogórkową).

Do Roztoki prowadził piękny, szeroki trakt leśny na końcu nieco pagórkowaty. Wydmy skutecznie nas jednak zmordowały, dlatego chętnie spróbowaliśmy lokalnych przysmaków, po czym rozdzieliliśmy się z Olą i Maćkiem. Oni popędzili do Wilkowa, a my staraliśmy się wrócić na parking do Dąbrowy, co nie było proste, bo sił jednak ubywało, a nie przybywało. W międzyczasie nieco pomieszaliśmy drogę, ale z pomocą przyszedł rowerzysta, który znał Kampinos pewnie lepiej niż pracownicy parku. Pomachał rękami, ocenił nasze siły i skierował nas w stronę Palmir. Zdążyliśmy jednak przejechać kilometr i zorientowaliśmy się, że jego propozycja wiedzie wzdłuż drogi szybkiego ruchu. Odczekaliśmy chwilę i zawróciliśmy :-)

Potem na szczęście nie było szans na zgubienie się, a zwiększająca się ilość turystów utwierdzała nas w przekonaniu, że zbliżamy się do parkingu. Może i dobrze, bo końcówkę jechaliśmy już ostatkiem sił odliczając każdy kilometr. Po 47km minęliśmy bramę parku i od razu poczuliśmy taki głód, że wszystko inne musiało poczekać :-)